سخنان و گفتار اشو

هر لحظه را چنان با شکوه زندگی کن که گویی واپسین لحظه زندگیت است... و کسی چه میداند؟! شاید که

واپسین لحظه باشد....!

 
 
به مردم كمك كن طبيعي باشند . به مردم كمك كن آزاد باشند. به مردم كمك كن خودشان باشند . هرگز 

سعي نكن كسي را به زور وادار به كاري كني , به زور بكشي و به زور هل بدهي و تحت كنترل خودت در اوري .

اينها همه ترفند هاي نفس هستند

 
گنج تو وجودت است؛ جای دیگر به دنبالش نگرد! همه قصر ها و همه ی پل هایی که به قصر ختم میشوند

مهمل و بی معنی اند، تو باید پل خود را در درون وجود خود خلق کنی! قصر آنجاست؛ گنج هم آنجاست...

 
کل کائنات یک شوخی است! بعضی ها آن را لی لا و بعضی ها مایا میخوانند (به معنی رویا) این تنها یک لطیفه

و یک بازی است و روزی که این را فهمیدی به خنده می افتی و آن خنده هرگز متوقف نخواهد شد! همینطور

ادامه خواهد داشت، این خنده به سراسر پهنه ی کائنات گسترش خواهد یافت!

 24
 
متدين واقعي به هيچ مذهبي، به هيچ ملتي، به هيچ نژادي و به هيچ رنگي تعلق ندارد! او به كل انسانيت تعلق

دارد

 25
 
دانش مانع از شناخت است . وقتي پرده دانش فرو مي افتد , گل شناخت شكفتن ميگيرد

 
هر جانوري مستعد پير شدن است ولي رشد كردن امتياز انحصاري انسان است و فقط تعداد انگشت شماري

مدعي اين امتياز هستند، در زندگي رشد كردن يعني حركت به اعماق درون؛ همانجا كه ريشه هايت قرار دارند

 
قلب هرگز پرسشي ندارد؛ با اين وجود پاسخ را دريافت ميكند! ذهن هزار و يك سوال دارد با اين حال هرگز

پاسخي در يافت نمیکند! زيرا نميداند چطور دريافت كند

 
 
خنده عبادت است! اگر بتوانی بخندی چگونه عبادت کردن را آموخته ای. جدی نباش! آدم جدی هرگز نمیتواند

مذهبی باشد، آدمی که بتواند بی چون و چرا بخندد  آدمی که همه  مسخرگی و همه ی بازی زندگی را

می بیند در میان آن خنده به اشراق میرسد

 
تو كساني كه دوستشان داري و كساني كه از آنها متنفري همگي جلوه هاي خداوند هستند، همين جمله

كوتاه ميتواند تمام زندگيت را دگرگون سازد. لحظه اي كه فرد دريابد كه همه چيز يكي است عشق به خودي

خود طلوع ميكند و این يعني تصوف

وقتی دلی نمی تپد

قلمی خشک می شود

 
و شعر می پژمرد

انبوه اندهان از یاد می روند

 
و جمله خاطرات بر باد می روند

 
در باغ کوچه های میعادگاه

 
دیگر کسی به انتظار کسی نیست

 
آنچه باز می ماند

درد بخیه است

که پس از التیام

آغاز می شود

هرگز فراموش نخواهم کرد که برای داشتن تو،

 دلی را به دریا زدم که از آب ، واهمه داشت...
 

سرمه ي انتظار به چشمانم مي كشم

امشب دوباره تو را گم كرده ام

ميان آشفته بازار افكار مبهمم

توي كوچه هاي بي عبور پاييزي

دستان گرمت را

نگاه مهربانت را

شانه هاي بي انتهايت را
 

منتظر نشسته ام

اگر دل سپردن به يادت خطاست،

 به تكرار باران خطا مي كنم . . .

آنقدر...

آنقدربلندی

که دستم نمیرسد

از جیبهایت ترانه بردارم

آنقدر دوری

که نمیدانم

برای دیدنت

چند حادثه بمیرم

آنقدرپیدائی

که نمیدانم

در خواب کدام ستاره قطبی

گم ات کرده ام

با این همه

حرف نیامدنت که می شود

باران را

ورق میزنم

که بیائي

چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود

                             ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد

مادر . . . .

خونه مون خالیه از تو

رفتی تو واسه همیشه

رفتی و نبودن تو    هنوز باورم نمی شه

این اتاق ساده کم بود

جای تو قلب بهشته

پر زد از زمین خاکی

 یک فرشته   یک فرشته

اون عزیزی که تو دنیا

یار من بود 

یاورم بود

نازنینم  نازنینم

اون فرشته مادرم بود

من چه خوشبختم که سالها

 روزگاری با تو داشتم

یادمه که با چه شوقی سر رو شونه هات می گذاشتم

کاش میشد بازم ببوسم اون دودست مهربونت

اسمم و یک بار دیگه

 می شنیدم از زبونت

اشک هاموتو پاک می کردی

کاش برای بار آخر

من صدات می زدم

باز تو می گفتی جان مادر

کاش می شد حتی یک لحظه

 در کنار تو بشینم

اگر تو بودی می گفتی

نذار اشک هات و ببینم

ای خدای مهربونم

واسه تو

رسیده مهمون

از دلم هرگز نمیره

 گر چه هست از دیده پنهون

توی قلب من می مونه

  تا ابد یاد یه لبخند

نازنینم را از این پس

 می سپارم به تو خداوند

اون عزیزی که تو دنیا

یار من بود 

یاورم بود

نازنینم  نازنینم

اون فرشته مادرم بود

اون فرشته مادرم بود

 **********************************

مادر

ااي مهربان ترين فرشته كاش بودي

مرا در آغوش مي گرفتي

من به دستان گرم تو محتاجم

بدون حضور تو اي مادر

درياي مواج پا بسته مردابم.

 
در يك شب به ياد ماندني

كه به جاي باران ستاره

بر زمين مي بارد به خوابم بيا!

كاش اتاق كوچكم پر از عطر خوش تو شود

**********************

تو میروی و انگار آسمان میداند

سکوت شبهای بی ستاره من ترانه میخواند

تو میروی و دلم را غروب میگیرد

تمام اشکهایم تو را بهانه میگیرد

به پای گریه های یک نگاه می نالد

پرنده ای برای چشم های تو میخواند

تو میروی و دلم را سکوت میگیرد

دلم برای نگاه تو هنوز هم میمیرد

دلم به پای خیال تو هنوز هم میسوزد

برای غنچه های غم شکوفه می چیند

تو میروی بدست یاد و زمانه می ماند

زمانه هم چه خوب غم به غم می بافد

نخ به نخ خاطراتت را می ریسم تار یاد و پود یادگاری

هر دو در هم گره خورده اند و خاطره بافته اند در دل سردم

و تو بند بند خاطره را با من پیوند دادی شکفته تر از هر لبخند

رنگین تر آرزوهای رنگی پشت شیشه و سرد تر و بی روح تر از آسمان بی ستاره

چه آهسته غروب رفتنت از اشکهای ترنج تر می شود

و چه آهسته من تو را گم می کنم در پشت برفهای تاریک رفتن

و تو فاصله فاصله با مشت هایت برف می ریزی بر روی چشم هایم

چشمهایی که انتظار آمدنت را بوسه میزد

تو من را در من خلاصه کردی و من را در

 هرگز....